Het huwelijksaanzoek

Stefanie

Op 6 mei 2012 werd voor de laatste keer ‘Atlantis’ + ‘Flatline’ gespeeld. Er vonden twee vertoningen plaats. Een in de voormiddag en een in de namiddag. Waar bij de eerste vertoning vanalles misliep, viel alles in de namiddag mooi in zijn plooi. Een overvolle zaal, ‘den techniek’ lukte beter en de spelers deden het super! Het publiek genoot en de regisseurs zagen dat het goed was.

Toch was ik al een beetje emotioneel van de tegenslagen in de voormiddag. Toen na ‘Atlantis’ Miguel werd verrast met een leuke verjaardagstaart, moest ik opnieuw een traantje wegpinken. Zijn vriendjes, waarvan hij niet wist dat ze zouden komen, waren talrijk aanwezig om met hem een verjaardagsfeestje te houden. Hiep hiep hoera!

Na ‘Flatline’ kwam mijn persoonlijk hoogtepunt: ik werd ten huwelijk gevraagd door Dimitri. Het was een prachtig aanzoek… met de sympathieke medewerking van zoveel mensen dat het zelfs een beetje eng wordt. Mijn Dimi kan zeker en vast een geheim bewaren!

We hadden het al meer dan eens over trouwen gehad, maar ik had niet verwacht dat de vraag gauw zou komen. Ik dacht eerder dat we gewoon wel eens zouden trouwen, zonder aanzoek of verloving. Verkeerd gedacht. Hij heeft ervoor gezorgd dat het een moment was om nooit te vergeten. Ik heb traantjes gelaten – op het podium waar de volle zaal ze kon zien – maar ze waren van puur geluk!

  

Dimitri

Zondag 6 mei was het eindelijk zo ver. Na drie maanden voorbereiding en het moeilijke zwijgen tegen vrienden en familie, kon ik eindelijk Stefanie ten huwelijk vragen.

13u: Johan was er al om alles te filmen. Stefanie dacht dat het enkel voor de voorstelling was, maar ik wilde natuurlijk ook het aanzoek vereeuwigen op film.

Ook de dansers (van de Move in Aalst) kwamen toe. Ik ging hen snel goedendag zeggen, maar tot na het aanzoek mocht Stefanie eigenlijk niet weten dat ik deze mensen ken.

13u30: Ik plaatste te papieren ‘Vrijhouden a.u.b.’ (die Stefanie trouwens zelf geschreven had) op strategische plaatsen zodat de dansers en Sibemol plaats hadden om te zitten. Opnieuw moest ik een smoesje bedenken waarom er op verschillende plaatsen maar 1 stoel moest worden vrijgehouden. Stefanie vond dat wat vreemd, maar geloofde me toen ik zei dat er nu eenmaal elk jaar verschillende mensen waren die graag een stoel hadden op het einde van een rij aan de middengang.

13u50: Liggen de bloemen klaar? Hebben de vrienden die beloofd hebben een fototoestel of camera mee te nemen dit ook gedaan (ook al begrepen ze eerst niet waarom dit zo belangrijk was voor mij)? Ik ga nog snel naar de kelder om de verlovingsring, zodat ik deze al bij me heb wanneer Stefanie en ik na de voorstelling even op het podium komen om het publiek te bedanken.

14u: De voorstelling begint. Straks is het zover…

Er zitten veel mensen in het complot, maar ook heel veel mensen niet. De spanning bouwt op…

En dan… het moment is daar… Stefanie stuurt me om de cadeau voor Martine en Danny, maar ik heb andere plannen…

Tromgeroffel, zang en dans (en ja, ook ik heb meegedanst)… Een volle zaal (ik ben erg blij dat de zaal net die dag volledig uitverkocht was)… En Stefanie zegt ‘ja’!

Wil het aanzoek zelf nog eens bekijken, dan kan je klikken op deze link:

http://www.youtube.com/watch?v=QcrJ2CF56YQ

Voorstelling 10 en 11 mei

Hallo

Na een vlotte generale repetitie woensdagmiddag was iedereen klaar om de resterende dagen van de week te vullen met theater en amusement.

Zowel donderdag als vrijdag stond er een voorstelling gepland om 20u.
Iedereen moest er pas om 19u zijn want de leden van de ouderengroep zijn minder stresserend dan de leden van jongeren of middengroep. Omdat zij zich wel zelf kunnen bezighouden en micro's aanzetten enz..

Maar toch is 19u niet te vroeg want de eerste mensen kwamen niet veel later al toe..
Mooi op tijd noemen ze dat dan

Alles liep op beide voorstellingen zoals het moest lopen, en zelfs nog een tikkeltje beter.
Het publiek moest veel lachen. En zelfs wij, die het stuk al tientallen keren hebben gezien, schoten regelmatig in de lach. Ja, het zat meer dan goed!

Het was vandaag de allerlaatste voorstelling van dit thor-t-aterjaar
Na afloop werd het decor volledig afgebroken, gordijnen weg, stoelen weg en zaal opgekuist..
Zo een hele lege zaal, het geeft toch een vreemd gevoel.

Gelukkig ging niet iedereen onmiddellijk naar huis en konden we nog een beetje napraten met de vrienden, familieleden, tot een paar minuten geleden..

Nu mogen we met een gerust hart gaan slapen en uitrusten na een drukke hectische periode

PROFICIAT OUDEREN
Jullie deden het fantastisch

Voorstelling 6 mei

Hallo,

Een beetje later dan voorzien, door alle drukte, dan toch nog een blogberichtje over de voorstelling van 6 mei.
Doordat het 's middags uitverkocht was konden we 's ochtends niet alleen Atlantis spelen voor personen met een beperking. Maar beide stukken voor iedereen!

Om elf uur begon de voorstelling. De zaal zat niet vol, maar het publiek was wel aanwezig.
Toch was het optreden niet echt fantastisch. Het enthousiasme van onze leden was er niet (te weinig volk? te vroeg op de dag?), en ook de techniek liet wat van zich afweten.
Al leek het publiek wel tevreden

Na een goed gesprek met de leden, inclusief commentaar door enkele kritische ouders die ook in de zaal zaten, bekeken we alles terug positief en maakten we ons klaar voor de namiddagvoorstelling. Natuurlijk eerst nog wat eten én het kaartje schrijven voor Miguel die op dat moment nog altijd in het ziekenhuis lag.

De zaal voor de tweede voorstelling zat helemaal vol, er kon niemand meer bij. Dat wierp zijn vruchten af.
Qua techniek was het zo goed als foutloos en de leden speelden fantastisch. Alles wat in de ochtend minder goed was werd meer dan goed gemaakt in de namiddag. Het publiek was enthousiast.

In de pauze was het tijd voor de eerste verrassing. Terwijl ik mijn dankwoordje aan het zeggen was mocht Miguel (uit de jongerengroep) zijn headset al uit doen. Wat hij onmiddellijk deed hoewel hij niet snapte waarom. Maar het werd niet veel later duidelijk. Ik bracht hem, en het publiek, op de hoogte dat het vandaag zijn verjaardagsfeestje was. 10 van zijn allerbeste vriendjes mochten naar voor komen uit het publiek, de hele zaal zong een verjaardagsliedje en op dat moment kwam Martine met een taart naar voor.
De taart was een eiland, compleet met een palmboom, de titanic, een kokosnoot en een reddingsboei.

In de pauze mocht hij plaatsnemen aan een voor hem versierde tafel, samen met zijn vriendjes. Om er daarn opnieuw in te vliegen natuurlijk.

Ook 'flatline' was veel beter gespeeld als in de ochtend.
En daarna gebeurde nog iets verrassend..

Lees in de volgende blog de details ;-)

Stress²

Hallo,

Vorig weekend en de dagen ervoor was één van de meest stresserende uit de thor-t-ater geschiedenis.
Miguel die in het ziekenhuis lag, de beamer die stuk ging en de spots die plots niet meer wilden werken.
Maar uiteindelijk kwam alles goed en dat bleef zo tot gisteren! Het enthousiasme van het publiek was zo groot dat de voorstelling van morgenmiddag uitverkocht geraakte en er een extra voorstelling moest gespeeld worden (morgen in de voormiddag).

Maar het mocht niet zijn.. Twee dagen geleden kregen we te horen dat Miguel De Roo (een andere Miguel) ziek was. Met een beetje rusten zou het wel mogelijk zijn om zondag op te treden dachten we.
Niet dus, kleine Miguel was nog maar een weekje uit het ziekenhuis of de 'grote' Miguel (De Roo) werd daar opgenomen. Het was al snel duidelijk dat Miguel  De Roo het ziekenhuis niet tijdig zou kunnen verlaten.

Net als vorige week konden we dus last minute op zoek gaan naar een oplossing, al werd die snel gevonden.
'Grote' Lorenzo zal de rol op zich nemen. (Dankjewel trouwens!)

Wat is dat toch met die 'Miguels'?
Als volgend jaar een Miguel zich wil laten inschrijven bij thor-t-ater zullen we misschien toch nog eens goed nadenken.. ;-) je weet maar nooit.. Neen, elk kind is bij ons welkom. Zelfs degene die Miguel noemen.

Veel beterschap aan 'grote Miguel'!
Maar ook aan Fara en 'kleine' Lorenzo die een beetje ziekjes zijn.

Groetjes
Naomi

Voorstelling 29/04

Hallo,

Eindelijk is het zover.. Weken naar uitgekeken, maanden aan gewerkt
Met een beetje stress vertrokken we deze ochtend om 9u, gepakt en gezakt naar de zaal.
Ramen verduisteren, stoelen plaatsen, decor voor de zoveelste keer opzetten...
Niet veel later waren de leden van de middengroep er al, om te repeteren, deze keer met micro's en belichting. Kortom alles erop en eraan

De repetitie verliep al bij al redelijk vlot en sneller dan verwacht was het 12u, tijd om te eten.
Veel tijd om rustig van onze sandwiches te genieten was er niet

Het enthousiasme van de kinderen was zodanig groot dat ze niet zagen waar de beamer stond.
2 seconden niet kijken wat die prutskes uitsteken en de beamer ligt op de grond.
Als je daarbij verteld dat die viel vanop 2m hoogte ongeveer moet ik er niet verder bij uitleggen dat de beamer kapot was.. Dat is zowat het laatste wat je wil een uur voor de voorstelling wanneer iedereen gestresst loopt.

Ja, we hebben afgezien. Traantjes vloeiden even en de kinderen werden ondergebracht in de cafetaria. Ze konden daar hun eten opeten tot wij een oplossing hadden gevonden en voldoende waren afgekoeld.
Gelukkig kregen we hulp van onze fantastische fotografe die in een mum van tijd een andere beamer had geregeld.

Door de heisa rond de beamer was er geen tijd meer voor de jongeren om te oefenen. Dat is een kleine ramp voor Silke die de techniek en de belichting regelt. Want dat wil zeggen dat ze puur op de aanwijzigingen van mij moest rekenen om de belichting te regelen. Geen tijd om te oefenen.

Ondertussen kwamen de mensen stilaan toe, maar toegang tot de zaal kregen ze voorlopig nog niet; Want het eerste probleem was nog maar net opgelost of het tweede dook al op. De spots wilden plots niet meer werken. Een toneelstuk geeft net dat ietsje extra met de juiste belichting dus het moest en zou werken.

Ondertussen kroop ik met de 6 leden van de jongerengroep op het podium om hen stilaan voor te bereiden dat er geen generale repetitie meer zou komen, dat de spots niet goed werkten maar dat ze vooral goed hun best moesten doen. Ze even kalmeren want voor 3 van hen was het de allereerste keer dat ze op een podium stonden en nog even overlopen op wat ze allemaal moeten letten. Ik was nog niet goed uitgesproken of plots gingen alle spots gedienstig aan. Een geschenk uit de hemel.
Met een spontaan applaus en een hartverwarmende groepsknuffel als gevolg.

Nu was de tijd rijp om de mensen te laten binnenkomen. Met foto's van de repetities van het voorbije jaar en van vandaag erbij (dankzij ons snelle manier van werken hehe) geprojecteerd op groot scherm konden de mensen rustig een plaatsje zoeken. 29 mensen waren er meer dan voorzien. Je hebt er altijd zo, die kaarten bestellen en hun naam vergeten in te vullen maar niet doorhebben dat ze iets fout hebben gedaan. Voor ons is dat geen bestelling maar natuurlijk komen die mensen toch.
Uiteindelijk waren het er ongeveer 100! Volgende week is dat zelfs nog een stukje meer.. Als er dan ook 29 mensen onverwacht toekomen hebben we een probleempje denk ik want dan zit de zaal vol.

Nu begon het pas echt..
"Atlantis" begint met een filmpje, en de reacties van het publiek zaten meteen goed. De voorstelling was prachtig, de jongerengroep heeft het goed gedaan. Lichtjes ontroerd met het mooie einde en hun goede prestatie moest ik nog een woordje gaan doen op het podium. Over het afgelopen jaar dat zo vlot ging, de stress van de voorbije dagen en de dag die nogal hectisch verliep. Ik vergat even wat ik nog wou zeggen maar gelukkig kan het publiek daar best om lachen en fluisterde Miguel me in dat ik het publiek nog mocht zeggen dat er cake te koop was in de pauze. We eindigden de voorstelling van Atlantis door het publiek speciaal voor Maud en Aukje een verjaardagsliedje te zingen!

In de pauze kwamen enthousiaste ouders ons feliciteren voor het toneelstuk.. een opluchting want het is de reacties van het publiek en het plezier van de kinderen waarvoor je het doet.
Alle stukjes cake waren op en het tweede deel kon beginnen: FLATLINE

Voor Stefanie en Dimitri, de lesgevers van de middengroep, is het hun eerste jaar bij thor-t-ater. Onmiddellijk werden ze blootgesteld aan de stress die het teweegbrengt. Maar ook zei mochten opgelucht ademhalen. Hun stuk werd goed onthaald en de kinderen speelden het fantastisch.
Met een licht probleempje op het einde van het stuk na waren er amper foutjes.

16.12, de voorstelling zit erop.. nog even tijd maken voor een groepsfoto, decor afbreken, stoelen aan de kant, public relations verzorgen (= even horen bij het publiek of het gesmaakt heeft), op 1001 vragen van kinderen antwoord geven en dan konden we eindelijk rustig ademhalen en tot rust komen met een goed glas wijn. Eens napraten maar vooral elkaar proficiat wensen. Het was goed!

Nee, zin om te koken hadden we niet meer.
Dus trokken de lesgevers samen op restaurant. Een afsluiter van een hectische dag vol emoties!

Ik wil nu al iedereen bedanken die dit heeft mee helpen realiseren!

BEDANKT

Groetjes Naomi

Stress

Hallo,

Volg hier de laatste daagjes voor de première

Woensdag 

Het lijkt erop alsof alles perfect in orde zal komen tegen de première van zondag
Op het laatste nippertje hebben we een palmboom in elkaar geknutseld, de techniek werd volledig in orde gebracht, de spots werden op de juiste delen van het podium gericht en ze werken! Ook de vooruitzichten zien er goed uit. Vrijdag zullen Danny en Silke een bank en twee zetels van bij ons thuis naar de zaal brengen en zaterdag wordt het laatste deel van het decor opgehaald in Aartselaar! Ook de ticketverkoop blijft lopen, kortom we kunnen met een gerust hart uitkijken naar de première. 

Donderdag

Het had niet zo goed mogen gaan. Veronique, de mama van Miguel uit de jongerengroep liet ons weten dat kleine Miguel in het ziekenhuis werd opgenomen. 3 dagen voor de voorstelling inderdaad.
Een kleine ramp mits Miguel redelijk veel tekst heeft in 'atlantis' maar ook een kleine rol kreeg in 'flatline'!

We mochten er niet vanuit gaan dat hij zondag zou aanwezig zijn op de première en moesten dus zo snel als tellen op zoek naar een plan B die we nog niet hadden.

Uiteindelijk kwamen we tot een compromis dat Miguels broer, Charles-Henri die een rol heeft in de middengroep, nu nog Miguels tekst uit het hoofd zou leren. En als het moet zaterdag en zondag zou oefenen met ons. Want een rol in een toneelstuk is niet zomaar enkele zinnetjes uit het hoofd leren. Neen, het is veel meer dan dat! 

Vrijdag 

Ondertussen wachtten we bang af.. Ieder van ons moest terug aan het werk of naar de schoolbanken. Niet met de volle concentratie natuurlijk want iedereen dacht aan de gezondheid van Miguel en hoe het zou aflopen met de voorstelling!

Vrijdagavond kregen we Miguel zelf eens aan de lijn.
Hij vertelde me dat het daar eigenlijk nog wel leuk was, lekker eten en een goed bed..
Zelfs een beetje lekkerder als thuis ;-)

En niet veel na het telefoongesprek kregen we een smsje dat zijn infuus er uit mocht. Toch moest hij nog een nachtje blijven. "Maar er is een grote kans dat hij zaterdag naar huis mag" ; zei de dokter! 

Zaterdag 

We beslisten zelf eens te gaan kijken hoe het met Miguel gesteld was. Met een woordzoekerpuzzelboek in de aanslag trokken Silke en ik naar Sint-Lucas, volledig buiten het bezoekuur, om Miguel te bezoeken. Hij zag er terug 'Miguel' uit. Kleur op de wangen, ondeugende blik en weer wat energie. Hoewel het nog meer kan hoor, maar hij moet het rustig aan doen!
Ik had voorspeld dat onze komst wonderen zou verrichten en kijk, we waren een halfuurtje binnen toen de dokter met het verlossende nieuws kwam. "Miguel mag naar huis!"

Een pak van ons hart, nu moet hij juist nog beloven vroeg te gaan slapen zodat hij morgen kan schitteren op de voorstelling.

We besloten nog een grapje uit te halen. Veronique stuurde naar Martine en Danny dat Miguel nog een nachtje moest blijven in het ziekenhuis. Die waren net van plan Dimitri en Stefanie in te lichtten toen we hen toch belde om te zeggen dat het een grapje was ;-)

De laatste dagen waren enorm stresserend maar nu zal ons niets meer in de weg staan!

Groetjes Naomi

Generale repetitie

Een lange en belangrijke dag vandaag!

Generale repetitie voor de jongeren en de middengroep.

Om 10u moesten de jongeren toekomen, maar wij, de lesgevers, waren er natuurlijk al een uurtje vroeger.
De gordijnen moesten opgehangen worden, het decor klaargezet..
Eenmaal ze er waren konden we snel beginnen, nadat iedereen de gepaste kledij aanhad.

Het is een generale repetitie en dat wil zeggen dat er af en toe nog wel eens gestopt moet worden.
Het muziekje stond niet klaar, het filmpje werd niet perfect geprojecteerd of de gordijnen waren niet volledig toe. Zeker met de beamer waren er enkele problemen. Projecteren we nu op het gordijn of op een wit doek. Wie houdt het doek vast, en is dat niet lastig voor die mensen... Het filmpje duurt nl toch wel enkele minuutjes.
Is er een manier om het doek op te hangen zonder dat mensen moeten helpen. Of zou het beter zijn op een isomoplaat? Een beetje meer naar links, een beetje meer naar rechts. En ja, we zijn er ongeveer uit :)

Midden in de repetitie stonden er ineens 2 journalisten voor de deur.. Niet geheel onverwacht natuurlijk, we hadden ze zelf uitgenodigd. Ze kwamen oorspronkelijk voor de ouderen. Enkele van ons ouderen en Bart natuurlijk waren aanwezig om de journalisten te woord te staan en een foto te laten trekken. Maar natuurlijk heb ik mijn gezicht ook eens laten zien en zo  kreeg ook de jongerengroep de nodige aandacht. Inclusief foto.

Daardoor werd de repetitie wel even stilgelegd maar ondanks de onderbrekingen hadden we toch de tijd om het stuk 2 keer te spelen. Perfect 'timemanagement' toch, want op het moment dat iedereen aan het buigen was kwamen de ouders één voor één binnengedruppeld.

Als iedereen ongeveer weg was konden we het decor vervangen en natuurlijk ook even rust nemen door samen te eten. Gezellig tafelen met zicht op het podium en brownies in de hand. Maar voor we het goed en wel beseften kwamen de leden van de middengroep al toe.

Die konden niet zo snel starten als de jongerengroep. Ze zijn dan ook met 12, het duurt al wat langer voor iedereen klaar is. En aan de techniek moest ook nog wat gesleuteld worden. Ondertussen werden de micro's gebracht en aangesloten waardoor we de ene helft van het stuk zonder micro's speelden en de tweede helft met. Het is eens iets anders.

Er moest ook al eens gestopt worden omdat Martine wat meer 'rustpauzes' wou en het dansje 'Bad' werd meerdere keren gerepeteerd mits we werken met stand-ins en die het ook goed moeten kunnen natuurlijk. Voor de middengroep kwamen we dus lichtjes in tijd te kort. De ouders kwamen al in de zaal nog voor het stuk gedaan was. Waardoor ze waarschijnlijk het einde zouden zien. Pech gehad, we hebben gewoon het einde niet getoond ;-)

We hebben het stuk dus niet volledig afgekregen maar dat was niet echt een probleem én ze hebben het wel heel goed gedaan!

Niet veel later was het jong geweld weg.. Een beetje rust ;-)
Decor terug min of meer afbreken, een beetje opruimen (was wel nodig eigenlijk, ons tafel met zicht op podium stond daar nog bv.) en een geluidfragmentje opnemen.

Het opnemen van het geluidfragment ging niet bepaald van een leien dakje. Het is dan ook niet gemakkelijk, alles moest perfect getimed zijn. Eerst dus een paar keer oefenen maar we waren te snel, te traag, zonder al te veel spanning... Uiteindelijk was het toch goedgekeurd om op te nemen. Maar toen volgde het volgende probleem. Te veel achtergrondlawaai. Dus zijn we gezellig met zijn drietjes (ik, Thibeau en Dimitri) naar de koude kelder gegaan. Daar konden we ongestoord het fragmentje opnemen. Ik moest eigenlijk dringend naar toilet en Dimitri vond niet onmiddellijk hoe je het moest opnemen. We hebben het enkele keren opnieuw moeten doen maar het staat erop :)

Rond halfvijf verlieten we de zaal en gingen we rustig naar huis.
Het einde van een drukke productieve belangrijke dag!

Volgende week is het zover.. Jihaaaaa :D

Groetjes Naomi